Μετά το μπεστ σέλερ Δακρυσμένη Μικρασία, 1919-1922: Τα χρόνια που συντάραξαν την Ελλάδα που απέσπασε το Κρατικό Βραβείο και το βιβλίο Στο όνομα της προσφυγιάς, Από τα δακρυσμένα Χριστούγεννα του 1922 στην αβασίλευτη δημοκρατία του 1924, ο Βασίλης Ι. Τζανακάρης ολοκληρώνει την τριλογία με το βιβλίο Εις θάνατον!, Η δίκη και η εκτέλεση των έξι μέσα από τα «πρακτικά», τα παραλειπόμενα και τα «ψιλά» των εφημερίδων. Τον Μάιο του 1919 η Ελλάδα θα προσπαθήσει να πραγματώσει ένα όνειρο που από τα χρόνια της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης συνέχιζε να γαλουχεί γενιές και γενιές Ελλήνων. Να κάνει να ηχήσουν τα τετρακόσια σήμαντρα της Αγια-Σοφιάς, να αναστήσει τον μαρμαρωμένο βασιλιά μέσα από έναν λήθαργο αιώνων, να διώξει τους Τούρκους έως την «Κόκκινη Μηλιά». Ένα όνειρο που η Ελλάδα δείχνει τώρα να το αγγίζει, όταν αμέτρητες χιλιάδες Μικρασιάτες κλαίνε από χαρά, σταυροκοπιούνται και αγκαλιάζονται, καθώς βλέπουν τους έλληνες φαντάρους να αποβιβάζονται στην προκυμαία της Σμύρνης ένα βροχερό ξημέρωμα στις 2 Μαΐου 1919. Το όνειρο μιας Μεγάλης Ιδέας, που ύστερα από τρεισήμισι χρόνια η κατάληξή του δεν θα είναι οι χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες της Αγια-Σοφιάς αλλά οι εκπυρσοκροτήσεις από τριάντα ένα τουφέκια μάνλιχερ στο Γουδί…

Με τον γνωστό χειμαρρώδη λόγο του ο Βασίλης Ι. Τζανακάρης ρίχνει φως σ’ αυτή τη σκοτεινή σελίδα της νεοελληνικής ιστορίας ανατρέχοντας σε πηγές της εποχής. Το βιβλίο συνοδεύεται από αρχειακό φωτογραφικό υλικό.

Για τη Σοβιετική Ένωση, αλλά και για τη σημερινή Ρωσία του Πούτιν, η νίκη στην πόλη που είχε το όνομα του Στάλιν υπήρξε αδιαμφισβήτητα η κρίσιμη καμπή στην εξέλιξη του Μεγάλου Πολέμου του 1941-1945. Ο απόηχος της Μάχης του Στάλινγκραντ, με τις τεράστιες απώλειες αλλά και με την καθοριστική της συμβολή στη νικηφόρα έκβαση του πολέμου ήταν και παραμένει τεράστιος. Είναι ενδεικτικό, άλλωστε, ότι οι Αμερικανοί είχαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο 419.000 νεκρούς, οι Βρετανοί 451.000 νεκρούς και οι Σοβιετικοί περίπου 27.000.000 νεκρούς! Επιπλέον, από τον Μάιο του 1941 και την κατάληψη της Κρήτης από τους Γερμανούς, μέχρι την απόβαση των Συμμάχων στη Σικελία τον Σεπτέμβριο του 1943, η μόνη δύναμη που αντιμετώπιζε τους Γερμανούς επί ευρωπαϊκού εδάφους ήταν ο Κόκκινος Στρατός.

Η νίκη της Σοβιετικής Ένωσης εναντίον των Γερμανών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε δυνατή χάρη σ’ έναν ασύλληπτο φόρο αίματος. Η Μάχη του Στάλινγκραντ, στις όχθες του ποταμού Βόλγα, ένα κορυφαίο γεγονός του πολέμου, αποτελεί ορόσημο των θυσιών που απαιτήθηκαν για τη νίκη, καθώς πάνω από δύο εκατομμύρια πολίτες και μαχητές σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν κατά τη διάρκεια των σκληρών μαχών από τον Σεπτέμβριο του 1942 έως τον Φεβρουάριο του 1943. Στο Στάλινγκραντ, ναυάγησαν τα σχέδια του Χίτλερ να καταλάβει τις πετρελαιοπηγές του Καυκάσου, να ελέγξει την κρίσιμη για τις σοβιετικές δυνάμεις οδό ανεφοδιασμού μέσω του Βόλγα, αλλά και να κόψει ουσιαστικά στα δύο τη γραμμή άμυνας του Κόκκινου Στρατού.

Με φόντο όλα όσα εκτυλίχθηκαν στο Ανατολικό Μέτωπο το 1942-1943  αλλά και τις κάθε είδους μαρτυρίες ο Ίαν Μακ Γκρέγκορ εστιάζει στον μύθο του δεκανέα Πάβλοφ, αλλά και σε άλλους που έπαιξαν καίριο ρόλο στις μάχες στο κέντρο της πόλης. Η αλήθεια σε αρκετές περιπτώσεις είναι αρκετά διαφορετική από αυτή που παρουσίαζαν η Πράβντα και τα άλλα σοβιετικά μέσα ενημέρωσης.

Η αντίσταση μιας μικρής ομάδας Ρώσων στρατιωτών από τη 13η Μεραρχία Τυφεκιοφόρων της Φρουράς ενάντια στους Γερμανούς της 6ης Στρατιάς, που είχε φτάσει μέχρι το κέντρο του Στάλινγκραντ, πήρε θρυλικές διαστάσεις. Μια αναφορά για τη μάχη σε μια τοπική εφημερίδα του Κόκκινου Στρατού σύντομα θα εμπλουτιζόταν και θα αναπαραγόταν στο ραδιόφωνο της Μόσχας και σε αμέτρητες εφημερίδες εθνικής κλίμακας. Μέχρι το τέλος του πολέμου, ο θρύλος θα διογκωνόταν ακόμη περισσότερο.

Ο Ίαν Μακ Γκρέγκορ ανακάλυψε σε γερμανικά και ρωσικά αρχεία άγνωστες ως τώρα μαρτυρίες στρατιωτών και από τις δύο πλευρές της σύγκρουσης και παρουσιάζει με ακρίβεια την ιστορία του «Κτιρίου του Πάβλοφ», ενός πυλώνα του ευρύτερου θρύλου του Στάλινγκραντ. Απαντά σε ερωτήματα, όπως η ταυτότητα των πραγματικών ηρώων αυτής της επικής μάχης και η συμβολή τους στο τελικό αποτέλεσμα της Μάχης του Στάλινγκραντ. Με συναρπαστική γραφή προσεγγίζει τον θρύλο του «Κτιρίου του Πάβλοφ», που έχει με τα χρόνια αναβαθμιστεί στις σχετικές αφηγήσεις, αποτελώντας πλέον στοιχείο των θρύλων που περιβάλλουν το παρελθόν της χώρας, εμφανιζόμενο ακόμα και ως ο ακρογωνιαίος λίθος της νίκης του Κόκκινου Στρατού.

15 Αυγούστου 1943.
Γραδού, Κεφαλονιά. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα.

Το βρετανικό υποβρύχιο HMS D. Anderson αποβιβάζει κρυφά τον Βρετανό αντιπλοίαρχο και διοικητή της Ειδικής Μονάδας του Βασιλικού Ναυτικού Γεράσιμο Ζαπάντη. Βρίσκεται σε μυστική και επικίνδυνη αποστολή εκεί. Ενώ η Ελλάδα υποφέρει από την τριπλή κατοχή (γερμανική, ιταλική και βουλγαρική), το νησί της Κεφαλονιάς ανήκει στη δικαιοδοσία της φασιστικής Ιταλίας και μια μικρή γερμανική δύναμη στρατοπεδεύει σε ορισμένες περιοχές του νησιού.

Όταν ο κομάντο Ζαπάντης φτάνει στην Κεφαλονιά, έχει να αντιμετωπίσει κάτι περισσότερο από την τραγωδία του πολέμου: καχυποψία, φόβο, εχθρότητα, προδοσίες, οικογενειακά μπερδέματα, θανάτους. Και μια έξυπνη και όμορφη Κεφαλονιτοπούλα στη μέση όλων αυτών…

Μπορεί να χτίσει ένα μέλλον μέσα από τα ερείπια του παρελθόντος του; Θα πετύχει στη μυστική του αποστολή; Θα τα καταφέρει να βγει ζωντανός;

Μια δυνατή ιστορία αγάπης, συντροφικότητας και αλληλεγγύης μέσα στη δίνη του πολέμου, που διαδραματίζεται στο μαγευτικό νησί της Κεφαλονιάς.

Μπορεί σήμερα να πλοηγούμαστε παντού, ακόμη κι ως το διπλανό τετράγωνο, με τη βοήθεια του GPS και των Google maps, όμως αυτό δεν θα ήταν εφικτό αν κάποιοι δεν είχαν επινοήσει την έννοια του χάρτη πριν από χιλιάδες χρόνια…

Πώς έμοιαζαν οι πρώτοι χάρτες, αυτοί που επέτρεψαν στον άνθρωπο να έχει μια όλο και πιο ολοκληρωμένη εικόνα για τον κόσμο που ήξερε;

Ο Εδουάρδ Νταλμάου γίνεται ο ξεναγός μας στην ιστορία των χαρτών, από τους πρώτους χάρτες της ανθρωπότητας ως αυτούς των μεγάλων εξερευνητών. Το βιβλίο περιλαμβάνει πλούσια εικονογράφηση.

Η αφρόκρεμα της σύγχρονης τέχνης, όλοι οι κορυφαίοι εικαστικοί εξομολογούνται τα μυστικά της δημιουργικής τους πορείας στον συγγραφέα: Γουόρχωλ, Μπόις, Αμπράμοβιτς, Μπάσκια, Τουόμπλι, Μπάζελιτς, Λόγκας, Σαμαράς, Γιάννης Κουνέλλης και πολλοί άλλοι ανοίγουν την καρδιά τους και αποκαλύπτουν τα κλειδιά της δουλειάς τους.

Συζητήσεις και διάλογοι που είτε δημοσιεύτηκαν παλαιότερα στη Libération, είτε δημοσιεύονται για πρώτη φορά σε αυτή την ελληνική έκδοση. Το ενδιαφέρον πέφτει στη ματιά του Δ. Δαββέτα, που από πολύ νωρίς αντιλήφθηκε την αξία αυτών των καλλιτεχνών, όταν ήταν ακόμα νέοι, και τους στήριξε με άρθρα του από το ξεκίνημά τους, προτού γίνουν διάσημοι.

Υπό το πρίσμα προσωπικών εμπειριών, ο συγγραφέας φωτίζει διπλωματικά παρασκήνια και καταγράφει γεγονότα που επηρέασαν εθνικές και διεθνείς εξελίξεις. Υπό ανεκδοτολογική μορφή, αναφέρεται σε χαρακτηριστικά απρόοπτα της διπλωματικής ζωής, αναπόσπαστα συνδεδεμένα με πρόσωπα-πρωταγωνιστές της διεθνούς σκηνής.

Καταγράφει τα κρίσιμα γεγονότα του 1974, τη θυμοσοφία του James Callaghan, τον ιστορικό ρόλο του Μikhail Gorbatchev, την αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του Yeltsin.

Με αφηγηματικές μετακινήσεις ανάμεσα σε πρόσωπα και γεγονότα, περιγράφει τις σχέσεις του Ανδρέα Παπανδρέου με ηγέτες της εποχής του, τις διαψευσθείσες προβλέψεις του François Mitterrand, την παροιμιώδη αταραξία της Margaret Thatcher, ενώ δεν παραλείπει να καυτηριάσει την ιταμή συμπεριφορά ξένων διπλωματικών αντιπροσώπων και τις απόπειρες διαστρέβλωσης της ιστορικής πραγματικότητας εις βάρος της χώρας μας.

Αγνωστες πτυχές της σύγχρονης Ιστορίας συμπλέκονται με την πολιτική και τη διπλωματία, απομυθοποιώντας, πολλές φορές, πρόσωπα και καταστάσεις.

Βασικό αίτημα του Κοραή ήταν να συλλάβουμε την αρχαιότητα πάλι σ’ όλο το εύρος του πολιτισμού της. Το κεντρικό βάρος των επιστημονικών ερευνών του επί των ελληνικών κλασικών κειμένων κατευθύνεται προς το παιδαγωγικό και το πολιτικό νόημα του πολιτισμού της Αρχαίας Ελλάδας. Η ουμανιστική αυτή συνισταμένη των συλλογισμών του, υπό την οποία συνδέονται κατά φυσικό τρόπο πολλά έξοχα πνεύματα πολλών λαών του δυτικού ημισφαιρίου, μπορεί ακόμη και σήμερα να υπηρετεί τους ίδιους σκοπούς, προς αμοιβαία πνευματική κατανόηση των ευρωπαϊκών εθνών, που μοιραία συνδέονται μεταξύ τους ανέκαθεν με τους στενούς πνευματικούς δεσμούς. Ο Κοραής θεωρείται δίκαια ένας από τους καλύτερους εκπροσώπους της πολιτικής επιστήμης. Τα κείμενά του διατηρούν ζωντανή και καλλιεργούν με μαγευτική επιδεξιότητα την παράδοση του πολιτισμού εκείνου, με την κληρονομία και συντήρηση του οποίου συνδέονται όλοι οι λαοί του Δυτικού κόσμου.

Ο Απόστολος Αρσάκης δεν είναι ο συμβατικού τύπου εθνικός ευεργέτης, όπως εκείνοι που γίνονται γνωστοί μέσω της διυλισμένης ιστοριογραφίας. Ήταν Βλάχος από τη Βόρειο Ήπειρο· και αφού σπούδασε στη Γερμανία και την Αυστρία, έζησε στο Βουκουρέστι όπου εξελίχθηκε σε υπουργό Εξωτερικών και πρωθυπουργό της Ρουμανίας – καθοριστικώς συμβάλλοντας στην εθνική ολοκλήρωση του Ρουμανικού Λαού. Επιπλέον, υπήρξε μέγας διανοούμενος της Δεξιάς. (. . .) Το βιβλίο αυτό λοιπόν ας θεωρηθεί φόρος τιμής στη μνήμη προσωπικότητας η σκέψη της οποίας, αν είχε γίνει αντικείμενο της προσοχής που έπρεπε, πολλές τραγωδίες της Σύγχρονης Ιστορίας θα ήταν δυνατό να αποφευχθούν. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Πουλημένη από τη μητέρα της. Σκλαβωμένη σε ένα πορνείο της Πομπηίας. Αποφασισμένη να επιβιώσει. Το όνομά της είναι Αμάρα. Καλώς ήλθατε στη Λυκοφωλιά…
Η Αμάρα ήταν κάποτε ένα καλομαθημένο κορίτσι, μέχρι που ο θάνατος του πατέρα της βύθισε την οικογένειά της στην ανέχεια. Τώρα είναι σκλάβα σε ένα κακόφημο πορνείο της Πομπηίας, στην ιδιοκτησία ενός άντρα τον οποίο απεχθάνεται Έξυπνη και ευρηματική, η Αμάρα αναγκάζεται να κρύβει τα ταλέντα της. Προς το παρόν, η μόνη της αξία έγκειται στον πόθο που μπορεί να προκαλέσει στους άλλους.
Όμως το φρόνημα της Αμάρα κάθε άλλο παρά πτοείται. Τη μέρα, περπατάει στους δρόμους με τα άλλα κορίτσια της Λυκοφωλιάς, βρίσκοντας παρηγοριά στα γέλια και στα όνειρα που μοιράζονται. Γιατί οι δρόμοι της Πομπηίας είναι ζωντανοί και γεμάτοι ευκαιρίες. Εκεί έξω, ακόμα και ο πιο ταπεινός δούλος μπορεί να εξασφαλίσει μια αλλαγή της τύχης του. Η Αμάρα έχει μάθει ότι όλα στην πόλη αυτή έχουν την τιμή τους. Πόσο όμως θα της κοστίσει η ελευθερία της;
Διαδραματιζόμενο στο πασίγνωστο αρχαίο πορνείο «Λουπανάρ», το μυθιστόρημα Η Λυκοφωλιά ρίχνει φως στην καθημερινή ζωή μιας κατηγορίας γυναικών των οποίων ο ρόλος στην αρχαία κοινωνία παρέμεινε για αιώνες αγνοημένος.

«Μια συναρπαστική ιστορία που εξυμνεί τη γυναικεία αλληλεγγύη απέναντι στην καταπίεση και την εχθρότητα. Πλούσιο σε ιστορικά στοιχεία, ομορφιά και ωμότητα… Το λάτρεψα» – CAROLINE LEA, συγγραφέας του The Glass Woman

Το ιστορικό μυθιστόρημα του Baptiste Touverey για την Κωνσταντινούπολη και το Βυζάντιο του ταραχώδους 7ου αιώνα, όταν Πέρσες και Άβαροι επιβουλεύονται τα εδάφη του Βυζαντίου, όσο η Βασιλεύουσα κατατρώγεται από τις δολοπλοκίες…

Είναι τα χρόνια που οι αυτοκράτορες της Βασιλεύουσας μπορούν να καίνε τους εχθρούς τους στον Ιππόδρομο, οι Πράσινοι και οι Βένετοι δολοπλοκούν για τον έλεγχο της εξουσίας, κι όποιος φορά το στέμμα του Βυζαντίου είναι πιθανότερο να δολοφονηθεί μπροστά σε ένα αγριεμένο πλήθος, παρά να πεθάνει από βαθύ γήρας…

Ποιος θα ανατρέψει τον αυτοκράτορα Φωκά τον Σφετεριστή; Ο Νικήτας κι ο Ηράκλειος θα παλέψουν μαζί για να τον καταστρέψουν. Όμως μόνο ένας μπορεί να γίνει Αυτοκράτορας του Βυζαντίου…

Το βιβλίο Το Βρώμικο ’89 προσφέρει μια αναλυτική ματιά στα πολιτικά γεγονότα του 1989 στην Ελλάδα, μια από τις πιο ταραχώδεις περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Κεντρικά θέματα είναι η συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και Αριστεράς, η παραπομπή του πρώην πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου στη Δικαιοσύνη για το Σκάνδαλο Κοσκωτά και οι πολιτικές εξελίξεις που καθόρισαν την πορεία της χώρας.

Το έργο αυτό, που δημοσιεύτηκε αρχικά σε συνέχειες στην εφημερίδα Τα Νέα, ξεδιπλώνει λεπτομερώς τις διακυμάνσεις της ελληνικής πολιτικής σκηνής, τις συγκρούσεις και τις ίντριγκες που σημάδεψαν το τέλος της δεκαετίας του 1980. Αποτελεί αναφορά για ιστορικούς, φοιτητές πολιτικής επιστήμης αλλά και για κάθε αναγνώστη που θέλει να κατανοήσει σε βάθος τη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ελλάδας, τις σχέσεις ΝΔ-Αριστεράς και τα μεγάλα πολιτικά σκάνδαλα που συγκλόνισαν το δημόσιο βίο.

Με πλήρη ανάλυση των γεγονότων, σχόλια για τις πολιτικές στρατηγικές και την κοινωνική αντίδραση, το βιβλίο αυτό είναι ένα απαραίτητο εργαλείο για την κατανόηση των πολιτικών μετασχηματισμών του 1989 και των συνεπειών τους στην Ελλάδα της εποχής.

Πυρηνικό στοιχείο του “Mein Kampf” είναι το μίσος που διαπερνά όλες τις σελίδες του. Ένα μίσος που, όταν καταλάβει την εξουσία, θα μετασχηματιστεί σε κινητήρια δύναμη η οποία θα οδηγήσει τον γερμανικό λαό και την ανθρωπότητα στη χειρότερη πολεμική καταστροφή της ιστορίας, μέσα από ένα δρόμο σπαρμένο με πτώματα. Ο Χίτλερ μπορεί να επικριθεί, να αποδοκιμαστεί και να καταδικαστεί για οτιδήποτε εκτός από το ότι δεν προειδοποίησε την ανθρωπότητα για τα ανθρωποθυσιαστικά του σχέδια. Γιατί στο “Mein Kampf” υπάρχουν τα πάντα: Η κατάργηση της δηµοκρατίας. Η επιβολή της δικτατορίας. Το µίσος κατά της Γαλλίας. Η κατάκτηση της ηπειρωτικής Ευρώπης. Η εκστρατεία στην Ανατολή. Το φυλετικό µίσος. Η εξόντωση των Εβραίων. Η κυριαρχία της “ανώτερης φυλής”. Η δουλοποίηση των “κατώτερων φυλών”. Εάν οι πολιτικοί, οι επιχειρηµατίες, οι διαµορφωτές της κοινής γνώµης και οι λαοί στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ είχαν κάνει τον κόπο να διαβάσουν το “Mein Kampf” τα πρώτα χρόνια της έκδοσής του (1925-1932), θα είχαν βρει σ’ αυτό όλες τις λεπτοµέρειες της τραγωδίας που χρειάστηκε να βιώσουµε στη σκοτεινή περίοδο 1933-1945. […] (από το εισαγωγικό κείμενο του Κλεάνθη Γρίβα) “Ο Αγών μου” [είναι] μια πραγματεία πάνω στην πολιτική του φιλοσοφία, αφιερωμένη στους νεκρούς του τελευταίου πραξικοπήματος. Όταν ο Χίτλερ ανήλθε στην εξουσία, οι ιθύνοντες στρατιωτικοί και πολιτικοί των συμμαχικών δυνάμεων έπρεπε να μελετήσουν προσεκτικά το βιβλίο του. Όλα βρίσκονταν εκεί μέσα. […] Αυτό ήταν το νέο Κοράνιο της πίστης και του πολέμου, πομπώδες, πολύλογο, άμορφο αλλά βαρυσήμαντο στο μήνημά του. Η κύρια θέση του “Αγώνα” ήταν απλή: ο άνθρωπος είναι ένα πoλεμοχαρές ζώον. Κατά συνέπεια το έθνος, που είναι μια κοινότητα πολεμιστών, είναι μια πολεμική μονάδα. Κάθε ζωντανός οργανισμός που δεν μάχεται για την ύπαρξή του είναι καταδικασμένος σε αφανισμό. Μια χώρα ή μια φυλή που δεν μάχεται είναι το ίδιο καταδικασμένη. Η πολεμική ικανότητα μιας φυλής εξαρτάται από την καθαρότητα του αίματός της. (Ουΐνστον Τσώρτσιλ, “Η άνοδος του Αδόλφου Χίτλερ”)

“Ξυπνάω κάθε μέρα για να κερδίσω”.”Λένε ότι δεν έχω ποιότητα. Ευτυχώς οι άνθρωποι που έχουν, δεν έχουν συνήθως αντίρρηση να παραβλέψουν αυτό το μικρό ελάττωμα, μια και είμαι πολύ πλούσιος”.”Κάθε γυναίκα που πλησιάζω, την πλησιάζω σαν μελλοντική ερωμένη”.”Είμαι τόσο πλούσιος όσο μόνο εγώ ξέρω να γίνομαι”.”Η Τζάκι πρέπει να μάθει να συμβιβάζεται με το γεγονός ότι είναι Κα Αριστοτέλη Ωνάση, γιατί το μόνο μέρος που θα βρει τη συμπάθεια από δω και πέρα είναι στα λεξικά ανάμεσα στις λέξεις σκατά και σύφιλη”.”Οι κανόνες είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες… Δεν μπορείς να δικάζεις κάποιον γιατί είναι έξυπνος”.”Οι όμορφες γυναίκες δεν αντέχουν τη μετριότητα. Χρειάζονται μιαν ανεξάντλητη πηγή υπερβολής”.”Τα εκατομμύρια δεν είναι πάντα αυτό που χρειάζεται ένας άνθρωπος από τη ζωή”.

Η γεωπολιτική αναγκαιότητα του Ψυχρού Πολέμου έφερε τις ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο.
Παρότι οι ΗΠΑ χρειάζονταν τόσο την Ελλάδα όσο και την Τουρκία για να επιτύχουν τους στόχους τους, οι δύο άσπονδοι σύμμαχοι έφτασαν έξι φορές στο κατώφλι του πολέμου.

Οι ΗΠΑ έπρεπε κάθε φορά να βρουν τρόπο για να συγκρατήσουν τους δύο πυλώνες της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ προκειμένου να αποφύγουν μια ολέθρια σύγκρουση που θα οδηγούσε σε ρήξη τη Συμμαχία και σε απώλεια του ελέγχου της κομβικής περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου. Ταυτόχρονα, όμως, δεν ήθελαν να χαλάσουν τις σχέσεις τους ούτε με τη μια αλλά ούτε και με την άλλη πλευρά, κάτι που έγινε γνωστό ως η πολιτική των ίσων αποστάσεων.

Το δίλημμα του φύλακα είναι ένα θεωρητικό μοντέλο που αποτυπώνει το πλέγμα των ανεπιθύμητων επιλογών που απλώνονται μπροστά σε μια μεγάλη δύναμη όταν αντιμετωπίζει προβλήματα μεταξύ των συμμάχων της: όποια στάση κι αν τηρήσει σε περίπτωση κρίσης, η πλευρά που δυσαρεστείται από τη συμπεριφορά της αισθάνεται εγκαταλελειμμένη και η πλευρά που ικανοποιείται αισθάνεται ενθαρρυμένη να διεκδικήσει περαιτέρω τους στόχους της.
Σκοπός του βιβλίου είναι να φωτίσει τα αδιέξοδα που προκύπτουν σε τριγωνικές συμμαχικές σχέσεις, εξετάζοντας τον ρόλο της Αμερικής σε έξι ελληνοτουρκικές κρίσεις κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αντλώντας χρήσιμα διδάγματα για το σήμερα και το αύριο.

Το βιβλίο εξετάζει το δίλημμα που αντιμετώπισαν οι ΗΠΑ στις σχέσεις τους με την Ελλάδα και την Τουρκία, εστιάζοντας σε έξι κρίσεις κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου: από την πρώτη κρίση του 1955 και τις τρεις κρίσεις της Κύπρου, το 1963-1964, το 1967 και το 1974, μέχρι τις δύο κρίσεις του Αιγαίου, το 1976 και το 1987.
Κοινός παρονομαστής όλων ήταν η προσπάθεια τήρησης ίσων αποστάσεων εκ μέρους των ΗΠΑ, η οποία εκφράστηκε μέσω της πολιτικής της διπλής συγκράτησης και αποσκοπούσε στη διατήρηση του ελέγχου της γεωπολιτικά κρίσιμης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου.